نسخه چاپي
1398/05/09 :: ٠٨:١٣ 

دیپلماسی در قامتِ مشت های گره کرده

همسویی و اتحاد حاکمیت با ملت باعث می شود که بطور قابل ملاحظه ای در اهداف جمعی کشور اتحاد بوجود آمده و حرکت جمعی جهت دستیابی به اهداف ملی ایجاد شده و زمینه های توسعه اقتصادی در کشورها ظاهر شوند. این وضعیت زمانی بروز می یابد که هم از سوی حاکمیت و هم از سوی ملت بر اهداف مشترکی تأکید شود و تنها از این طریق است که یک سیستم اجتماعی عقلانی در جامعه ایجاد می شود که تمامی افراد جامعه خود را مقید به مشارکت در تعاملات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می دانند.

دیپلماسی در قامتِ مشت های گره کرده


حاکمیت و ملت از راههای گوناگون به یکدیگر متصل می شوند، به طوریکه پویایی و پیشرفت یک جامعه در گرو حرکت همسو و متحدانه این دو در کنار یکدیگر می باشد. این دو به قدری به یکدیگر وابسته هستند که نبود و عدم همسویی یکی از آنها نیز دیگری را تهدید کرده و موفقیت های اقتصادی و سیاسی یک کشور در گرو اتحادی است که بین حاکمیت و ملت می تواند وجود داشته باشد.
مراسم و مناسبت های ملی و مذهبی در کشورهای مختلف یکی از صحنه های نمایش همسویی حاکمیت و ملت است، جایی که ملت ها با حضور حداکثری، هویت واحدی از یک دولت – ملت را به نمایش می گذارند و پاسخی قاطع بر پرسش 'ما کیستیم؟' می شوند.

مهم ترین اصلی که همواره می بایست آن را مد نظر داشت، جنبه نمادین و سمبلیک مراسم و مناسبت های ملی در کشورهای مختلف می باشد. اصلی که سبب می گردد تا یک مراسم بیش از یک جشن ملی نمود داشته و تا حدودی نمایانگر 'ملیّت' و 'وحدت' در یک جامعه باشد.
در دوران کنونی که اصول وحدت بخشِ کلاسیک تاحدودی جایگاه پیشین خود را از دست داده اند، مراسم و مناسبت های ملی می توانند نمایانگر وحدت در یک جامعه بوده و نمایشی از یک هویت یکپارچه در جوامع باشند. بر همین اساس دولت ها همواره سعی در جلب مشارکت عمومی و حداکثری در مراسم و مناسبت های ملی و مذهبی را داشته تا از این طریق بتوانند به پشتوانه مردمی خود در میان سایر دولت – ملت ها ببالند. مدت هاست که نمادهایی همچون پرچم، روز ملی، سالروز استقلال، یادمان ها و مجسمه ها به عنوان نشانگرهای نمادین اجتماعی شناخته شده که ملت ها در قالب آن، 'مای' ملّی و مذهبی خود را به منصه ظهور گذاشته و مرزهای خود را با سایر ملل و فرهنگ ها مشخص می نمایند و بر ارزش های اجتماعی و اعتقادی خود پافشاری می کنند.
بنا بر اعتقاد بسیاری از اندیشمندانِ حوزه همبستگی اجتماعی، حضور و مشارکت در مراسم و مناسبات ملی و مذهبی همراه با سطح بالایی از شــدت، اشتیاق و احساسات می تواند اذعان گر احساس تعلق اجتماعی مردمان یک کشور به جریانات اجتماعی و همسویی با اهداف جمعی آن کشور باشد.

تعلق خاطر به جامعه به عنوان حسی بالنده میان مردمی که از منافع و سرنوشت مشترک برخوردارند، بسیار حیاتی است و وجود جامعه متضمن علاقه و وابستگی و وفاداری افراد به آن و احساس پیوستگی به 'مای' کلی است. این همان پاسخ عاطفی نسبت به 'مای' بزرگتر است که تجلی عینی آن این است که فرد خود را جزئی از 'مای' بزرگتر و جامعه را خانه خود می داند و در مناسک اجتماعی حضوری فعال دارد؛ به عبارتی این احساس تعلق اجتماعی است که ریشة تفاوت یک فرد از یک جامعه با افراد جوامع دیگر است. در این میان افراد با حضور در مراسم و مناسبات نمادین علاوه بر اینکه در راستای حفظ وحدت درونی حرکت کرده و هویت اجتماعی خود را هر ساله بازسازی می کنند، همچنین از طرف دیگر این قدرت نرم می تواند به مثابه یک پیام عمومی برای سایر ملل و جوامع در نظر گرفته شود، پیامی که در گام اول مواضع کلی یک دولت – ملت را در قبال سایر جوامع مشخص کرده و در گام بعدی سیاستمداران را با مطالبات عمومی در راستای طرح و برنامه های کلی جوامع آشنا می¬سازد. این شکل از دیپلماسی عمومی و غیررسمی که هم عرض با دیپلماسی رسمی حرکت می کند می تواند پشتوانه محکمی برای سیاست داخلی و خارجی حاکمیت در جوامع مختلف باشد.

تحولات عرصه بین الملل و قدرت گرفتن بیش از پیش بازیگران غیردولتی، موجب بروز تحولاتی در چگونگی عملکرد دیپلماسی شده است. امروزه حاکمیت بسیاری از جوامع در قالب برنامه هایی برای برقراری ارتباط و تاثیرگذاری بر مخاطب عام و ارسال پیام در قامت شعارهای خیابانی و اجتماعات عمومی در چهارچوب دیپلماسی عمومی تلاش می کنند، تا به برخی از اهداف سیاسی خود دست یابند.

این شرایط در دهه هـای اخیـر بـه سـمتی پـیش رفتـه اسـت کـه میـزان و چگونگی تعامل کشورهای جهان با پیشـرفت و توسـعه آنهـا ارتبـاط مسـتقیم دارد هرچند که به نظر می رسد هنوز حکومت ها مهمترین بازیگران نظام بـین الملل هستند، اما شرایط اکنون به گونه ای است که نهادها و سازمان های غیردولتی و حتی افراد نیـز توانند در این زمینه به شدت تأثیرگذار باشند.

سخن آخر اینکه مراسم و مناسبت های ملی به عنوانی یک اصل نمادین و کارناوالی از این توانایی برخوردار بوده که علاوه بر تقویت بنیان های همبستگی اجتماعی و شکل¬گیری هویت یکپارچه ملی، در تعاملات بین-المللی جوامع نیز از نقشی بنیادین برخوردار باشد.

منابع:

Gabriella Elgeniu.(2005) Expression Of Nationhood: National Symbals And Cermonies In Contemporary Europe, The London School of Economics & Political Science University of London.
Matis, Herbert & Teichova, Alice. (2003) . “Nation, State And The Economic In The History”. Chicago University press.
Mayer, John. W & et al. (2011). World Society And Nation State, The University of Chicago Press, American Journal of Sociology, Vol 103, No 1.
 
جمال خان محمدی







خروج




درباره شورا

پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 و استقرار جمهوری اسلامی ایران، موضوع مشارکت مردم در عرصه‌های مختلف به عنوان نماد و تبلور عینی جمهوریت مورد توجه ویژه حضرت امام خمینی(ره) و سایر مسئولان کشور قرار گرفت.   ادامه...

 

سروش ايتا اينستاگرام آپارات ايميل

آمار بازدید

  • بازديدکنندگان آنلاين : 10

  • بازديد کنندگان اين صفحه : 515274

  • بازديدکنندگان امروز : 1685

  • کل بازديدکنندگان : 1049657

پیوندها